_{من همانم که هستم}

_{آرام و خاموش ، نا فهميدني}

_{تنها و بي قرار ، کمي هم درستکار !؟}

_{من خودم مي دانم که چه لحظه اي غمگينم}

_{و کدامين لحظه شادم .}

_{اما تو نمي داني .}

_{وقتي از بلندي به پائين مي افتم}

_{مي دانم که چگونه به نرمي روي شن ها بيفتم}

_{و همان جا لحظه اي استراحت کنم !؟}

_{من مي دانم که چگونه زير باران بروم}

_{بدون آنکه خيس شوم و سرما بخورم !؟}

_{هنوز هم همانم که هستم}

_{" آرام و نا فهميدني "}

_راستي

_{تو مي تواني بخوابي بي آنکه چشمانت راببندي ؟}

_{يا اينکه حر ف بزني بي آنکه صحبت کني ؟}

_{تو بلدي گريه کني بي آنکه از چشمانت اشکي بريزد ؟}

_{يا اينکه بخندي و چهره ات خندان نشود ؟}

_{ولي من مي توانم}

_{به چشمانم خيره شو و نگاه کن !}

_{همه را مي بيني .}

_{فقط کمي به چشمهايم خيره شو}

_{من هميشه همانم که بودم}

_{آرام و نا فهميدني !؟}

 

دلتنگیم٬امشب٬

تبدیل به اشک شد.

گریستم.

باز

و باز٬

هیچ کس نفهمید

صدای زنگ تلفن می آید

نمی خواهم جواب بدهم

اگر هم بخواهم ... نمی توانم

نگاه من به عصر کوچه مات مانده است

از پشت شیشه . از فاصله میان پرده و قاب چوبی پنجره

می بینمت که از راه می رسی

می بینمت به خانه می رسی

صدای زنگ تلفن می آید

اکنون درون راهرو ، پای می کشی خسته بر زمین

اندکی بعد

صدای پای تو روی بیست پله می رسد به گوش

...

دستگیره را فشار می دهی ، درب باز می شود ، وارد اتاقمان می شوی

... سلام ...

جیغ می کشی ، ج ی ی ی ی ی ی ی ی ی غ !

نمی بینمت . چون:

" من پشت به تو ، رو به پنجره ، چشم دوخته به کوچه

خود را حلق آویز کرده ام"

صدای زنگ تلفن می آ ید

جواب نمی دهی

اگر هم بخواهی ، نمی توانی .

 

چقدر دوست داشتم یك نفر از من می پرسید چرا نگاه هایت انقدر غمگین است ؟ چرا لبخندهایت انقدر بی رنگ است ؟ اما افسوس ... هیچ كس نبود همیشه من بودم و من و تنهایی پر از خاطره . اری با تو هستم .. با تویی كه از كنارم گذشتی... و حتی یك بار هم نپرسیدی چرا چشم هایت همیشه بارانی است!!!؟؟؟

من در یک روز بارانی گم شدم

روز رفتنت

که باران نگذاشت اشکهایم را ببینی

خیسی صورتم را از باران دیدی

که باران بود اما...

از ابر دلتنگیم

که آسمان با من هم نوا شده بود

من در یک روز بارانی گم شدم

که بخار نفسم

در سردی رگبار آسمان

رفتنت را کدر کرده بود

من در یک روز بارانی گم شدم

و دیگر هیچکس مرا نیافت

حتی خودم...

 

فقط با تو...
ــ مياي بريم بهشت !؟
ــ با تو!؟...اوم...نـــــــــــــــــــــه

ای صمیمی! . . . ای دوست

گاه و بیگاه لب پنجره ی خاطره ام میایی

دیدنت . . . حتی از دور

آب بر آتش دل می پاشد

آنقدر تشنه ی دیدار تو ام

که به یک جرعه نگاه تو قناعت دارم

دل من لک زده است

گرمی دست تو را محتاجم

و دل من . . . به نگاهی از دور

طفلکی می سازد

ای قدیمی! . . . ای خوب

تو مرا یادکنی . . . یا نکنی

من به یادت هستم

عشق در جوانی یک مرحله گذراست

اما اگر جاودانی شد تا ابد میماند و اگر به وصال نرسید

خاطره اش فراموش نشدنیست

از کلاغ ها متنفرم!

آنها فقط زیاد عمر می کنند!

به فصل هزار رنگ پائیز چشم دوخته ام.

پشت سرم صدای کلاغ ها کلافه ام می کند.

سنگ بر می دارم.

بر می گردم.

اما نمی زنم!

دو کلاغ یکی در میان و به نوبت قارقار می کنند.

حس می کنم در نگاهشان عشق است.

سنگ از دست بر زمین می افتد.

آرام آرام از آنجا دور می شوم

تا مزاحم خلوت عاشقانه شان نشوم.

حتی کلاغ ها هم عشق را می فهمند.

با خودم فکر می کنم

چشمانم را می بندم و آرزو می کنم:

کاش تو هم حتی به قدر یک کلاغ

عشق را می فهمیدی

حاصل عشق مترسک به کلاغ ...مرگ یک مزرعه بود

زن عشق مي كارد و كينه درو مي كند

ديه اش نصف ديه توست و مجازات زنايش با تو برابر

مي تواند تنها يك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستي...

براي ازدواجش ــ در هر سني ـاجازه لازم است ولي تو هر زماني بخواهي
به لطف قانونگذار مي تواني ازدواج كني!

در محبسي به نام بكارت زنداني است و تو

او كتك مي خورد و تو محاكمه نمي شوي

او مي زايد و تو براي فرزندش نام انتخاب مي كني

او درد مي كشد و تو نگراني كه كودك دختر نباشد.

او بي خوابي مي كشد و تو خواب حوريان بهشتي را مي بيني

او مادر مي شود و همه جا مي پرسند نام پدر....

و هر روز او متولد ميشود؛عاشق مي شود مادر مي شود پير مي شود و ميميرد

وقرن هاست كه او
عشق مي كارد و كينه درو مي كند

چرا كه در چين و شيارهاي صورت مردش به جاي گذشت زمان
جواني بر باد رفته اش را مي بيند

و در قدم هاي لرزان مردش ، گام هاي شتابزده جواني براي رفتن

و درد هاي منقطع قلب مرد ، سينه اي را به ياد مي اورد كه تهي از دل بوده
و پيري مرد
رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده مي كند...

و اينها همه كينه است كه كاشته مي شود در قلب مالامال از درد.

اینجا نمیتوان به کسی نزدیک شد

آدم ها از دور دوست داشتنی ترند!!!

 

 

فقط اسمي بجا مانده

از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالي،

قلم خشکيده در دستم

گره افتاده در کارم،

به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن،

چه راهي پيش رو دارم

رفيقان يک به يک رفتند

مرا با خود رها کردند

همه خود درد من بودند،

گمان کردم که همدردند

گاهی وقتها چه ساده عروسک میشویم نه حرف میزنیم و نه شکایت میکنیم فقط احمقانه سکوت

می کنیم!

خدایا خود قضاوت کن...

خدایا کفر نمی‌گویم،
پریشانم،

چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!
مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

خداوندا!
اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌
و شب آهسته و خسته
تهی‌ دست و زبان بسته
به سوی ‌خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
نمی‌گویی؟!

خداوندا!
اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی
لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرف‌تر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌
و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
نمی‌گویی؟!

خداوندا!
اگر روزی‌ بشر گردی‌
ز حال بندگانت با خبر گردی‌
پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.

خداوندا تو مسئولی.

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است،
چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است…

امشب رحمت دوست جاری است...

مانند رود....

نه!

مانند باران....

اگر دلتان لرزید بغضتان ترکید ...

کسی این جا محتاج دعاست

دلم برای قلم می سوزد ، که باز هم ناچار است زیر بار اینهمه حرف و حدیث

و غمهای من راست بماند.

طفلک حتی نمی تواند کمر خم کند

حتی صدایش هم در نمی آید

طفلک قلم! هر کس جای او بود صد بار خم شده بود از سنگینی این همه درد

اما او .....

دلم برایش می سوزد که باید امشب هم حرفهای پردرد و کهنه مرا بشنود

و پیش خود نگهدارد.

و ........ باز ......... راست بماند.

دردش را می فهمم ، چون من هم مثل او هستم

مجبورم حرفهایم را پیش خود نگه دارم و کمر خم نکنم.

دلم برای خودم هم می سوزد.

بیچاره قلم ! بیچاره خودم

صدای پای توست که در سینه ام میدود........

کافیست خسته شوی .......

کافیست کمی بایستی .........

 

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،

آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،

آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم،دستانت را بسوی کدام

آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟

 

خدايا! به من رفيقي بده که با من گريه کند. دوستي که با من بخندد را خودم پيدا خواهم کرد

عاقبت جنس مذکر !!!

سال ۱۳۳۲
دختر خانواده همراه با مادرش كنار حوض روي تخت چوبي نشسته اند و يك ظرف هندوانه قرمز جلوي شان است. دختر خانواده براي دختر همسايه تعريف مي كند: آره زري جون، داداش فرمونم وقتي شنيد اين پسر لاغرمردني به من متلك گفته همچين زدش كه به سوسك مي گفت خرس قطبي. تازه خود داداشم هم گفته مي خواد برام يه شوهر خوب پيدا كنه. مادر دختر مي گويد: خدا سايهء مرد را از سر هيچ خونه اي ورنداره.

 

سال ۱۳۴۲
پدر خانواده با عصبانيت وارد اتاق مي شود و پس از آنكه كمي جَنَم رو كرد و چهار تا كاسه كوزه را زد شكست، فرياد مي زند: دخترهء چشم سفيد حالا واسهء من دانشگاه قبول ميشه… چشمم روشن… مردم از فردا نمي گويند آقا رضا غيرتِ تو شكر؟ هيچي ديگه ولش كن فردا مي خواهد شلوار مدل برمودايي و مانتوي بدن نما بپوشد و نوبل صلح هم بگيره… زن اگر اجنبي ها بهش نوبل صلح بدهند مردم چي مي گويند؟ مادر خانواده با لحن التماس آميز مي گويد: مرد، حالا چرا شلوغش مي كني؟ نوبل و برمودا چيه؟ دخترمون فقط دانشگاه قبول شده، همين… اين قدر سخت نگير… بالاخره با اصرارهاي مادر، پدر قبول مي كند دخترش به دانشگاه برود. وقتي پدر قانع شده سيگارش را روشن مي كند و مادر مي گويد: مرد، خدا سايهء تو را از سر ما كم نكند

 

سال ۱۳۵۲
فريادِ مردِ خانواده تمام كوچه را پر مي كند: چي؟! مي خواهد برود سرِ كار؟! يعني من اين قدر بي غيرت شدم كه دخترم بره سر كار و پول بيآره تو خونه؟ پس من اينجا هويجم؟ مگر اين كه بابت اين بي آبرويي از روي نعش من رد شويد… كسي از روي نعش مرد خانواده رد نمي شود ولي دختر خانواده هم چند ماه بعد با وجود غرغرهاي پدرش بالاخره سر كار مي رود. صداي مادر خانواده به گوش مي رسد: مرد، خدا تو را براي ما حفظ كند

 

سال ۱۳۸۲
مرد خانواده: آخه خانم اين چه وضعيه؟ روز اولي كه آمدي خواستگاريم، گفتم دلم نمي خواهد زنم از اين مانتوها بپوشد و آرايش كند، گفتي دورهء اين اٌمٌل بازي ها گذشته، ما هم گفتيم چشم! بعد گفتي اگر خانه خريدي به جاي مهريه خانه را به نامم كن، گفتم چشم! آن اول حق طلاق را هم از ما گرفتي، حالا هم مي گويي بنشينم توي خانه بچه داري كنم؟ زن: عزيزم مگه چه اشكالي داره؟ مگه تو ماهي چقدر حقوق مي گيري؟ تمام حقوقت هم بابت كرايه تاكسي، خرج ناهار خودت و مهد كودك بچه و جريمهء ماشينت مي رود. حالا اگر بنشيني توي خانه و از بچه نگه داري كني هم خرجمان كم مي شود هم بچه مان وقتي بزرگ شد از كمبود محبتِ پدر و مادر رنج نمي برد… آفرين عزيزم … خدا سايه ات را (فعلا) سر ما نگه دارد

 

سال ۱۴۸۲
زن خانواده: عزيزم تو كه انقدر فسيل نبودي. مثلا توي دوستانت به روشن فكري معروفي. آخه چه اشكالي دارد؟ اين همه سال ما زن ها بچه دار شديم حالا به كمك علم چند وقتي هم شما مردها از اين كارها بكنيد. اصلا مگر نمي گفتي جد بزرگت هميشه مي گفته: چه مردي بود كز زني كم بود؟ پس از مقداري بحث منطقي مرد بالاخره قبول مي كند و نه ماه بعد وقتي بچه بغل وارد خانه مي شود زن با عشوه مي گويد: مرد … يعني سايه تو تا كي بالاي سر ماست؟

 

سال ۱۵۸۲
چند تا مرد دور هم نشسته اند و در حاليكه سبزي پاك مي كنند آهسته مشغول تبادل نظرند. - آره… مي گويند هدف اين جنبش بازگرداندن حق و حقوق ضايع شدهء مردهاست… - حق با آقا جمشيده… ببينيد اين زن ها چقدر از ما سواستفاده مي كنند؟ تا وقتي خونهء بابامونيم بايد آشپزي و بچه داري و اينها را ياد بگيريم و توسري بخوريم، بعدش هم بدون مشورت زنمان مي دهند و زنمان هم مارا استثمار مي كند… - خب مي گفتم… اسم اين جنبش سيبيليسم است و… در اين حال با ورود خانم يكي از آنها بحث به زياد بودن گِل سبزي كشيده مي شود! زن مي گويد: خدا سايهء شما مردها را از سر سبزي ها كم نكند

 

سال ۱۸۸۲
راديو، موج Fm، شبكهء پيام (صداي يك خانم) بااعلام ساعت نه شب شما خانم هاي عزيز را در جريان آخرين اخبار رسيده قرار مي دهم. به گزارش خبرگزاري بانوپرس دقايقي قبل سايهء آخرين نمونهء نادر از جنس (مرد) از روي كرهء زمين محو شد! پس از پايان عمر اين آخرين بازمانده از شاخهء زينتي مردها از اين پس نام اين موجودات را فقط در كتاب هاي تاريخ مي توان پيدا كرد ساعت ۹ و ۱۵ دقيقه با خبرهاي جديدي در خدمت شما خانم هاي !عزيز خواهم بود. دينگ دينگ

 

اگه قرار بود به مردترین ها اسکار بدن

حتما دچار کمبود اسکار میشدیم نه مرد

!!!!!!!

مردم مردای قدیم نه؟

آره اونا نامردیشونو اکران عمومی نمیکردن

هیچ وقت با هم حرف نزدیم.

همیشه این چشمهای من ، منتظر فرصت بود که توی چشمهای تو نگاه کند

و با زبون بی زبونی بگه: .....

اما باز هم نتونستم!

ولی آخرین روز که چشمانت را بستی و برای همیشه ترکم کردی ،

فهمیدم که همه کارها را نمی شه به چشمها سپرد

زمانی که چشمهای زیادی دنبالم بود من فقط چشمان یک نفر را میدیدم حالا که از چشمان ان یک نفر متنفر شدم چشمانم به دنبال خیلی هاست

گاهی اوقات هوس

یک آغوش می کنیم

یک آغوش مادرانه

نه از این آغوش های هوس آلود

 

دقايقي تو زندگي ات هست؛

كه دلت براي كسي اونقدر تنگ ميشه كه دلت ميخواد

اونو از تو رؤياهات بكشي بيرون و توي دنياي واقعي

با تمام وجودت بغلش كني .

 

 

چند وقته كه تو بدنم يه كسالت خاصي دارم، يه بي حسي عجيب... يه كرختي كه تو تك تك سلولاي بدنم جا خوش كرده! احساس ميكنم ديگه نميتونم به هيچي ادامه بدم.باید همه چي عوض بشه ولي...نميخوام... شايدم نميتونم! ياس و نا اميدي يه جوري چنگ انداخته دور گلوم كه نفسم بالا نمياد!از روز بدم مياد.. مثل كابوسه! همه توش تحرك دارن، اينور،اونور، بدون هيچ هدف خاصي... آدما چرا زندن؟ چرا نميميرن تا راحت بشن؟ مگه نميگن هر كي يه مشكلي داره؟ خوب بيان يه خود كشي دست جمعي راه بندازن و خودشونو خلاص كنن... برا چي واسه يكي دو سال زندگي بي ارزش و دردناك اينهمه ميجنگن؟؟؟؟
دارم ديوونه ميشم از بس با اين سوالا تو ذهنم ور رفتم!! ديگه حالم داره از سوال ها هم به هم ميخوره...
اعتقادمو نسبت به همه چي از دست دادم... نسبت به خودم، زندگيم، آدما و ...
كاش ميشد زندگي رو مثل كنكور چهار گزينه اي كرد... شايد گزينه ي آخر.. شايد هيچ كدام!!!!

 

وقتی فکر می کنم می بینم که به درد نخورترین آدمای زندگی ام همیشه دوستام بودن. دوستایی که من داشتم هیچ وقت نه تو مشکلات و بدبختی هام به دادم رسیدن و نه هیچ وقت کنارم بودن . یه مشت آدم خودخواه که دوستی با من احتمالا بزرگ ترین شانس زندگی شون بوده ... !

 

 

یک زن در مراسم ختم مادر خود، مردی را می بیند که قبلا او را نمی
شناخت. او با خود اندیشید که این مرد بسیار جذاب است. او با خود گفت او
همان مرد رویایی من است و در همان جا عاشق او می شود. اما هیچگاه از او
تقاضای شماره نمی کند و دیگر آن مرد را نمی بیند. چند روز بعد او خواهر
خود را می کشد. به نظر شما انگیزه ی او از قتل خواهر خود چه بوده است؟
چند دقیقه با خود فکر کنید
پاسخ صحيح در پايين همين صفحه نوشته شده
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
v
و اما پاسخ: ان زن امید داشت که در مراسم ختم خواهرش شاید ان مرد را
دوباره ببیند. اگر توانستيد به این سوال پاسخ صحیح بدهید احتمالا شما
یک بیمار روانی یا psychopath هستید. یکی از بزگترین روانشناسان
آمریکایی این تست را بر روی افراد زیادی انجام داد تا به این نتیجه
برسد که چه کسانی پاسخ صحیح می دهند. نکته ی جالب اینکه اکثر قاتل های
سریالی به راحتی و سرعت توانستند جواب صحیح بدهند. بنابراین اگر پاسخ
شما صحیح بود احتمالا شما یکی از قاتل های سریالی آینده خواهید بود!
مبارک است.

 

شما نميفهميد مرا
هيچ کس نمي تواند بفهمد.
رها کنيد و زندگي کنيد!
دردهاي ما مشترک نيستند.
نمي خواهم که بميرم،
! احتياج دارم که بميرم

جهان هرگز نخواهد فهميد............

 

زندگی پر از صدای پای کسانی است که همانطور که تو را می بوسند ، طناب دارت را میبافند

یادت نرود

دستهایت را برایم بفرست

و دستمالی سفید و خیس

می دانم با رفتن تو

دوباره تب خواهم کرد

گفتم برمی گردی

باور نکردی

و اضطراب را از گوشه لبانم چیدی

و من چه سردم بود

با آنکه اصلا باد نمی آمد

راستی چرا سوت قطار را نشنیدم؟!

با آنکه به رنگ چشمانم بود.

وقتی گم می شدی

چون کودکی من در باد.

دیریست از این ریل های متروک

دست و سلام و بوسه ای نمی گذرد

و تو هنوز دستهایت را برایم نفرستاده ای

و دستهای من در امتداد خطوطی موازی

می دود و ذوب می شود

و می دانم

بعد از این شعر

دوباره تب خواهم کرد

شاید عشقمون بچگی بود اما جداییمان یک بچه بازی بزرگ است بچه بودن را دوست دارم اما بچه بازی را هرگز

صدای شکستن قلبت را شنیدم

چه آرام و بی صدا شکست

و تو ...

تو تنها به من لبخند زدی

اکنون دیرگاهی است از آن زمان می گذرد

ولی هنوز ،

زخم نگاه تو بر وجودم التیام نیافت

تازه فهمیدم ،

تو به امروز من خندیده بودی

از ترانه ها ...

... بودنم ، ...

... این آمدن های همیشگی ام ...

بوی بهشت نمی آید !

نیامدی !!! ...

میروم ! ...

… اما ...

این _ به جهنم _ گفتنت را نیز ...

دوست دارم

بابا آب داد

بابا نان داد

ولي مامان ... يه چيزي بهم داد که هيشکي نداد

مامان واسم جون داد

زنی را دیدم که به تنهایی عشق بازی می کرد !

این اولین گناه تنهاییست!!!

شب آرامی است

کاش شانه ای می یافتم

تا سر سنگینم را که پر از دغدغه های روزگارم هست را

روی آن قرار می دادم و در آرامش این شب ، دور از چشمان این آدم نماهای سنگدل

سیر می گریستم

اما سال هاست که این شبها می آیند ومن به دنباله شانه ای ......

_{دست من گیر}

_{این دست همان است}

_{که من بارها در شب هجران تو بر سر زده ام !}

 

 

دیر می آیی، دیر

تر از باران

روزی که تکیه دادم

به آگهی ترحیم دیوار

و لبخند می زنم به عکاس

زیر چتر تو!!!!!!!

 

قرار روزهای بی قراریم!

کجای آسمان ببینمت؟ من از جستجوی زمین خسته ام

عابری خسته

که از کوچه خیال من در گذر است

به چه می اندیشد؟

به دیروز دور

یا فردای مبهم؟

آن قدر غرق افکار خود است

که نمی فهمد در پس

نقاب خیس پنجره

من به او خیره شدم !

ـــ حاضري نصف عمرتو بدي يه دقيقه مرگ رو تجربه کني !؟
ـــ من حاضرم همشو بدم

 

در مسیر زندگی یکی آزادتر می شود،

دیگری دربند.

یکی آگاه تر می شود،

دیگری بیشتر و بیشتر به خواب فرو می رود.

یکی از همه ی توهمات می گذرد،

دیگری اسیر توهمات است.

این ها توهم اند!

"دیگری" ها بسیارند!

بیشتر مردم آنقدر ضعیف و اسیر و نادانند که نمی توانند از بندهای زندگی رهایی یابند و سرنوشت و

مسیر زندگی آنها را جامعه و گدشته و دنیای بیرون تعیین می کند.

آنها اسیرند و محکوم،

بیشتر مردم محکوم اند که تا آخر عمر برای چند روز ِ زندگی و نان و نادانی ها و دیگر توهماتشان جان

بکنند.

بیشتر مردم محکوم اند که در تمام زندگی خواب باشند!

راست می گفت:

"بیشتر مردم نمی فهمند..."

 

بی قراری روح برای رسیدن به  خدایش" و "احساس پوچی" دو تعریف متضاد از یک واقعیت هستند... واقعیت تنهایی آدم ها.

حال عجيبي دارم...

در يک دقيقه تمام اميدم بي دليل بر باد رفت ...

نفس هايم به شماره افتاد...

ديوارهاي اتاقم کج شدند و گويي در حال افتادن بر سرم هستند...

مغزم درگير و دلم هراسان...

از بيرون يخ زده اما درونم آتشي برپاست...

خدايا، تو با من گو ...

آرامش ِ لحِظاتم کجاست؟!

مرا اينگونه باور کن... کمي تنها ، کمي بي کس ، کمي از يادها رفته... خدا هم ترک ما کرده ، خدا ديگر کجا رفته...؟! نمي دانم مرا آيا گناهي هست..؟ که شايد هم به جرم آن ، غريبي و جدايي هست..؟؟؟

 

تو ر ا من دوست می دار م"
تو هم ...آیا...مرا...؟
اما...
سوالم چشم در راه جوابت ماند
و تنها پاسخ محسوس تو آندم سکوتت بود
سکوتی سخت و حشت زا
که من خود را در آن بازیچه ی دست تو می دیدم
ولی جرات بخود دادم
و یکبار دگر ـ آرامتر اما
زمام سر نوشتم را بدست جمله ای دادم
و با شرم از غرور خویشتن گفتم:
"تورا من دوست میدارم٬ تو هم ...آیا...؟!"

اشک هاي ندیدنت روي گونه هايم ماسيده

نبوس؛

نمك گير مي شوي

نبوس

 

خانه که نیستم

کلید را همان دم در

زیر گلدان همیشگیمان

گذاشته ام

رویایت اگر آمد

پشت در نمی ماند

لبخند بزن بدون انتظار پاسخی از دنیا

                           و بدان كه روزی آنقدر شرمنده میشود كه به جای پاسخ لبخند

                                                          با تمام سازهایت میرقصد!!!

 

اینجوری نبودیم

اصلا قرار نبود اینجوری باشیم

قصه ی ما قصه ی عشق و عاشقی نبود

چه زیبا گفته اند:عشق یک حادثه است

اینجا کسی نیست

اینجا هیچ کسی نیست

ـ حتی خدا

بگذارید حرفم تمام شو د

چرا گردنم را می زنید !!

من کاری نکرده ام

جز آنکه

به شقایق آب داده ام !...

 

خدایا چی بخوریم از زمینت بیرونمون میکنی؟

به دنیا آمدیم یک روز

تا بسوی رفتن بدویم ...

بدویم تا ته ایمان ... تا ته شک ...

بشناسیم دلیل ساده بودن را

... تو اگر شعر مرا می خوانی ...

...دل من با دل تو ...

راهشان نزدیک است

به همان نزدیکی ... که : سلام

اگر خواستی قدری تامل کن ،

و گرنه ...

که نمیشناسمت

و نمیشناسیم !

در يک آشنايي دوستانه ما با هم دست داديم ٬ تو فقط دست دادي . . .

 و من . . . همه چيز از دست دادم . . .

 

هیچ کس اشکی برای ما نریخت ...

هر که با ما بود از ما می گریخت ...

چند روزیست حالم دیدنیست...

حال من از این و آن پرسیدنیست...

گاه بر روی زمین زل می زنم...

گاه بر حافظ تفاءل می زنم...

حافظ دیوانه فالم را گرفت...

یک غزل آمد که حالم را گرفت: ...

ما زیاران چشم یاری داشتیم...

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم .

گفتي چشمها را بايد شست!

شستم ولي .....

گفتي جور ديگر بايد ديد!

ديدم ولي .....

گفتي زير باران بايد رفت!

رفتم ولي او نه چشم خيس و شسته ام را و نه نگاه ديگرم را

هيچكدام را نديد

فقط در زير باران با طعنه خنديد و گفت:

ديوانه باران نديده ......!!!

گاه گاهي آرزو مي كنم
كاش بودي
نه !
آروز مي كنم كاش
مي دانستي
مخاطب اين همه اشك
اين همه انتظار
اين همه شعرو احساس
تو بودي ...
آري
براي تو مي نويسم

هميشه انقدر ساده نرو و مگذر لااقل نگاهي به پشت سرت کن…! شايد کسي در پي تو مي دود و نامت را با صداي بي صدايي فرياد ميزند…! و تو… هيچ وقت او را نديده اي